autor: Bartosz ‘Kastor Krieg’ Chilicki

Muzyką nowego wcielenia Wampira od samego początku było ponure, poważne requiem. Podręczniki były opasłe, gęsto zapełnione suchą, obiektywnie serwowaną treścią. W ostatnich latach wydawnictwo White Wolf mogło już pozwolić sobie na coraz śmielsze eksperymenty. Jednym z nich było uruchomienie serii przygód i podręczników wydawanych przez dział Alternative Press wyłącznie w postaci plików PDF, innym zaś rozpoczęcie serii ksiąg wampirzych klanów w miękkich okładkach i pełnym kolorze. Sam format tych podręczników również uległ zmianie. Księgi Przymierz zawierały mnóstwo informacji o społeczeństwie i sporo mechaniki. Wszystko to prezentowane było jednak w standardowy sposób. Księgi klanów zerwały z taką prezentacją materiału, przechodząc w perspektywę samych bohaterów niezależnych. Mamy do czynienia z innym już gatunkiem muzyki, prostymi środkami przekazującym silne emocje - muzykę klasyczną zastąpił mocny rockowy kawałek. Co więcej, okazało się, że na żywo brzmi jeszcze lepiej. Zaczął się ozdobnym, kunsztownym intro (Ventrue), który przeszedł w sugestywną zwrotkę, której brakowało jednak odrobiny pazura (Daeva). Ten znalazł się w głównym, drapieżnym riffie piosenki (Gangrel), nie tracącym charakteru mimo bycia nieco monotonnym i okazjonalnych potknięć gitarzysty. Tajemnicza, kunsztowna i egzotyczna solówka (Mekhet) na szczęście pozbawiona była już większości wad. Teraz przyszedł czas na codę.

Ta zaś, jak na tytuł taki jak Nosferatu: The Beast That Haunts The Blood przystało, jest niemalże samodzielną symfonią grozy. Wszystkie księgi klanów dotykają pewnych elementów osobowości - pychy, pasji, gniewu, skrywanych tajemnic. Nosferatu jednak to przede wszystkim lęki. Pamiętnik małej, zaszczutej przez despotyczną Matkę, dziewczynki i opowieść o jej tajemniczych wyzwolicielach ze strychu ukazują lęki i uwarunkowania społeczne narzucane nam przemocą przez innych. Co najcenniejsze jednak, nie są wyłącznie potwornościami czyhającymi za rogiem, starają się również, mniej i bardziej świadomie, stawiać czoła swemu stanowi, jak choćby opiekun małego chłopca z ostatniej z ilustracji wieńczących niniejszą recenzję. Historia Rufusa Septimusa, Władcy Robaków, samozwańczego Imperatora Nekropolii Averneńskiej, ukazuje nam archetyp przerażającego, a przede wszystkim odrażającego, zdeprawowanego władcy. Mit mówiący o Ukrytych napawa grozą nie tylko czytelnika, lecz także, a może przede wszystkim, samych Spokrewnionych. Nie mniej straszliwe są eksperymenty prowadzone przez Nemo, chirurga na usługach Rufusa Septimusa. Martwy Porucznik, wampir-policjant wciąż pozostający na służbie, zdaje się przy nich niegroźny, jednak sposób w jaki budzi zwyczajny niepokój jest nie mniej dyskomfortowy. Pośród Nosferatu opisanych na kartach dodatku są również figury iście groteskowe, jak na przykład Wiktor Trepan, zwany wieloznacznie War Pig, będący żądnym zemsty na Władcy Robaków generałem prywatnej armii.

Wampiry opisywane przez Nosferatu są potworne, nieludzkie, zdesperowane, szalone, przerażone swym stanem lub upajają się przerażeniem innych. Informacje i wskazówki na ich temat serwowane są sprawnie, a mimo to barwnie. Co więcej, uzupełniane są, po każdym opisie, lub zapisie rozmowy, naprawdę dobrymi zahaczkami, mogącymi dać początek kilku przygodom bądź wręcz całej kampanii. Zaserwowane w dalszej części rozwiązania mechaniczne również mogą się podobać. Dwie nieskomplikowane, acz nośne linie krwi (Cockscomb Society, pozornie nader kulturalni i godni arystokraci, którzy nie odczuwają korzyści ze spełniania wymogów Cnoty, oraz czczący ciemność jako żywą istotę Lygos, których zmysły szaleją w kontakcie ze światłem - jest to cena, jaką płacą za Dyscyplinę Auspex w swej krwi), nieco ciekawych i miejscami prawdziwie groteskowych Atutów oraz Devotions, a także dwa największe smakołyki podręcznika. Pierwszy to wzorowane na Damnation City zasady budowy Nekropolii, czyli tzw. Nor (Warrens), podziemnych miast Nosferatu. Drugi smaczek zaś to zasady i sugestie dotyczące tworzenia deformacji klanowych Robaków. Część mechaniczną wieńczy półtorej strony pomocne w odgrywaniu Nosferatu, oraz standardowe dwie postaci wampirów mogących być źródłem informacji zawartych w podręczniku.

Technicznie, podręcznik jest niemalże bezbłędny. Świetna okładka robi doskonałe pierwsze wrażenie, które podtrzymują fenomenalne ilustracje i bardzo dobre liternictwo. Edytorsko również stoi na bardzo wysokim poziomie, czego przyczyną niechybnie jest zrezygnowanie z usług firmy Scribendi, na korzyść własnych redaktorów.

Nosferatu: The Beast That Haunts The Blood to podręcznik bardzo równy, nader sugestywny, wyjątkowo inspirujący. Największym komplementem dlań ode mnie może być fakt, iż jest w moim uznaniu godnym dopełnieniem pierwszego, dotychczas ewidentnie najlepszego, Ventrue: Lords Over The Damned. Stanowi idealną klamrę dla całego cyklu i szkoda, że po drodze, zwłaszcza w przypadku Gangrel i Daeva, zdarzało się developerom nieco zbłądzić. Gdyby tych błędów dało się uniknąć, mielibyśmy do czynienia z jedną z najdoskonalszych, tak pomysłem, jak i wykonaniem, ze znanych mi serii podręczników do RPG. Tym niemniej, księgi klanów zapisują się w historii RPG złotymi zgłoskami, zmazując haniebną nieraz zawartość i nieprzydatność swych odpowiedników przeznaczonych do Wampira: Maskarady, które stały się swego czasu synonimem wodolejstwa, marnotrawstwa przestrzeni w podręczniku i ogólnie niskiej jakości. Wydawnictwo White Wolf stanęło tym razem na wysokości zadania, Nosferatu nabyć zdecydowanie warto, tak samo zresztą jak pozostałe części cyklu.