autor: Bartosz ‘Kastor Krieg’ Chilicki
redakcja: Katarzyna ‘Pani_Ka’ Banach

Nazwa tego podręcznika z linii Wilkołaka: Odrzuconych jest nieco myląca. Nie traktuje bowiem przede wszystkim o bluźnierstwach, a raczej skupia się na osobach bluźnierców. Znajdziemy tu zarówno kulty oddające cześć duchom, jak i spaczone Ogary Zguby, a także nowe loże. O samych herezjach przeczytać nam dane będzie jedynie kilka stron.

Forma i poziom edytorski podręcznika nie odstają od reszty wilkołaczej linii wydawniczej. Twarda okładka ozdobiona jest świetną ilustracją autorstwa Abrara Ajmala. Książka ma klarowny układ pozwalający na niezamieszczenie indeksu, a druk jest czysty i czytelny, o głębokich czerniach. Ilustracje we wnętrzu podręcznika są zarówno bardzo dobre, jak te wykonane przez Abrara Ajmala i Rona Spencera, jak i znacznie słabsze, autorstwa Samuela Arayi oraz Briana LeBlanca. Ogólnie jednak podręcznik jest miły dla oka i spójny wizualnie.

Opowiadanie, które otwiera podręcznik, dobrze wprowadza w jego nastrój, ukazując sposób, w jaki pojedynczy Ogar Zguby przyczynić się może do całkowitego rozpadu watahy, oraz jak dobrze może się do tego czasu ukrywać w jej szeregach.

Pierwszy z rozdziałów, Herezje, rozpoczyna się zestawem informacji o kulturach świata, które mają wspomóc Narratora w wymyślaniu alternatywnych mitów założycielskich, będących „herezjami” mitu o Pangei. Ponieważ jednak ten nie jest narzucony jako pewnik, unikalne społeczności Uratha lub powiązani jakoś z nimi ludzie, także wilczej krwi, mogą postrzegać genezę wilkołaków zgoła odmiennie. Po tym wprowadzeniu opisanych zostaje kilka zróżnicowanych przykładowych mitów zastępczych, od klątw nałożonych na ludzi lub wilki za ich występki po dziedzictwa zamierzchłych czasów. Informacje z tego rozdziału przydać mogą się nie tylko Narratorom prowadzącym Wilkołaka, lecz stanowią cenne wskazówki także dla tych, którzy projektują wierzenia antagonistów wspierających się na jakiegoś rodzaju mitologii alternatywnej - przykładowo przywódców ludzkich sekt w kronice opartej na czarnej linii wydawniczej i postaciach śmiertelników.

Braterstwa, drugi rozdział, traktuje o samych kultach. Wymienia kilka rodzajów sekt oddających cześć duchom, po czym mówi o tym, czego duchy i zjawy mogą od swoich wyznawców oczekiwać. Traktuje również o kultach otaczających czcią Nękanych (Spirit-Ridden), Roje (Hosts), czy też, jak to się również zdarza, wilkołaki. Omawia również sposoby i natężenie komunikacji pomiędzy „bóstwem” a wyznawcami. Poszczególne podtypy kultów opisane są również adekwatnymi przykładami. Rozdział ten jest logiczną kontynuacją poprzedniego; dzięki nim obu, konstruując nową sektę na potrzeby dowolnej kroniki Nowego Świata Mroku, możemy sobie z łatwością odpowiedzieć nie tylko na pytanie „w co”, lecz także „w kogo” wierzą.

Rozdział trzeci, Ukryte Loże, zapełniają opisy wilkołaczych lóż, nierzadko powiązanych z wcześniej omawianymi tematami, jak na przykład Loża Arkadii związana z mitem o Dzieciach Śpiącej Bogini z rozdziału pierwszego. Jak to z lożami czy liniami krwi bywa, o ile jakiś temat nie jest przez kronikę nadmiernie eksploatowany, spora część tego materiału może okazać się nieprzydatną. Jeśliby jednak tak się stało, posłużyć mogą za dobry wzorzec adaptacji informacji z pierwszych dwóch rozdziałów w środowisko wilkołacze i zainspirować do własnych eksperymentów fabularnych.

Tytułowe Ogary Zguby, są tematem rozdziału czwartego. Mówi on szerzej o wilkołakach, które złożyły hołd jednemu z Maeljinów, potężnych Inkarn ucieleśniających grzechy ludzkości. Ogary służące tym duchom w zamian za użyczaną moc są przeciwnikami zupełnie odmiennymi od pozostałych. Są groźniejści od Nieskalanych, ponieważ Ogarem może okazać się każdy, nawet członek watahy, nawet jedna z postaci graczy. Ogary to ewidentna próba odświeżenia toposu złego wilkołaka. Nieskalani wszak, mimo swego fanatyzmu, odmienności w wierzeniach, ideologii, polityce, metodach działania, wciąż jednak są dość podobni Odrzuconym i czasem granice pomiędzy nimi się zacierają; poszczególni Uratha mogą też zmieniać obozy. Ogary jednak są nowym podejściem do Tancerzy Czarnej Spirali, w dodatku podejściem fenomenalnie wykonanym. Już nie są zapienionymi, zidiociałymi berserkerami - oczywiście i tacy występują. Podstawowym zagrożeniem stwarzanym przez Ogary jest jednak ferment, który sieją samym faktem swego istnienia, to, jaką podejrzliwość wprowadza ich legenda w szeregi każdej watahy, zwłaszcza jeśli rozejdzie się pogłoska, iż Ogary działają w pobliżu jej terytorium. Opisy sposobów, na jakie Ogary wysługują się Maeljinom, są wyśmienite i bardzo inspirujące. Podręcznik zamyka zestaw świetnych fabularnie i niechybnie interesujących dla graczy narzędzi, takich jak rytuały, Dary, Atuty czy Fetysze.

Podsumowując, podręcznik ten jest solidnym kompendium dla Narratorów chcących wprowadzić nieco prawdziwego, niejednoznacznego zła do wizerunku i poczynań antagonistów w swoich kronikach. Najbardziej skorzystają zeń Narratorzy Wilkołaka, aczkolwiek w zestawieniu z Antagonistami, dodatkiem do czarnej linii wydawniczej omawiającym między innymi sposoby działania i rekrutacji sekt, pierwsza połowa Blasphemies przysłuży się także Narratorom prowadzącym kroniki tak śmiertelnym, jak i pozostałym rodzajom istot nadnaturalnych. Druga jego połowa przyda się niestety niemal wyłącznie Narratorom obeznanym z Wilkołakiem.

Artykuł powstał pierwotnie na potrzeby serwisu Poltergeist.